Tango Argentino
Tango, będące niewątpliwie jednym z symboli Argentyny, jest - jak kultura kraju, w którym się ukształtowało - pochodną kilku elementów, odmiennych pod względem etnicznym. Jego nazwa, wg wybitnego znawcy tematu, argentyńskiego pisarza E.N. Siriego, wywodzi się od słowa "tangano", określającego żywiołowy, konwulsyjny taniec niewolników afrykańskich, który wraz z nimi w I połowie XVIII w. trafił z Kuby i Haiti w okolice La Platy, gdzie wykonywany był w rytm bębnów podczas ulicznych parad. Z czasem taniec ten przejęli od Murzynów Kreole, a także przybywający z Europy imigranci, wzbogacając go o elementy własnych narodowych kultur muzycznych. Z tej mieszaniny powstała wciąż bardzo dynamiczna milonga, która po "utemperowaniu" przez spokojniejszą habanerę dała początek dzisiejszemu tangu argentyńskiemu.
Popularne początkowo tylko w Argentynie wśród przedstawicieli niższych warstw społecznych, tańczone w miejscach nie cieszących się dobrą sławą (szynki, portowe bary, domy publiczne), zaczęło ok. 1910 roku zyskiwać zwolenników w Paryżu, gdzie poddano je kolejnym zabiegom "uładzającym". Z Paryża, ówczesnej stolicy kulturalnej świata, przeniknęło do innych krajów Europy i do Stanów Zjednoczonych, usuwając w cień większość dotychczasowych tańców salonowych.
Moda na tango budziła sprzeciw purystów. Za nieobyczajne uznał je papież Pius X (1903 - 1914), jednak jeden z jego następców, Pius XI (1922 - 1939), po obejrzeniu tanga w wykonaniu słynnego wówczas tancerza C. Aina, wyraził zupełnie inną opinię. Już wcześniej argentyńskie tango stało się źródłem inspiracji dla wielu artystów - nie tylko muzyków, lecz także malarzy, poetów, reżyserów i aktorów filmowych. Popisy taneczne Rudolfa Valentino, choć budziły wesołość w kinach Buenos Aires, dzięki kultowej wręcz popularności tego artysty, zyskały tangu nowe rzesze sympatyków i wielbicieli.
Równocześnie podjęto próby kodyfikacji jego zasad. W 1913 r. ukazała się książka brytyjskiej pisarki G. B. Grozier pt.: "The Tango and How to Dance It" - pierwszy podręcznik tanga, a w 1914 r. mistrz V. Castle sformułował słynne "pięć wskazówek", które wpaja się do dzisiaj wykonawcom tego tańca. W 1922 r. zwołano w Londynie Tango Conference, gdzie zaprezentowano i sklasyfikowano główne jego wersje. Ustalono, że podstawowy takt tanga (znamienny również dla charakteryzującej się innym rytmem milongi), to 2/4, a tempo - ok. 30 taktów na minutę. Przyjęto też nazwy zasadniczych figur i kroków : "promenade", "scissors", "media luna", "corte", "media vuelta".
Już w trzeciej dekadzie XX w. tango stało się prawdziwym obywatelem świata i jest nim do dzisiaj, choć nikt nie zapomina o jego rodowodzie. Stylizowane, znalazło miejsce w kompozycjach I. Strawińskiego, I. Albeniza, czy P. Hindemita. Utwory takie jak "Jalousie" J. Radego, "La cumparsita" A. Rodrigueza, "La Paloma" S. Yradiera czy "Tango Milonga" J. Petersburskiego, nie mówiąc już o twórczości A. Piazzolli czy L. Schifrina, stanowią dobra kultury ogólnoludzkiej, wskazując zarazem na niegasnącą żywotność gatunku
 |
 |
Więcej na temat Tango Argentino
Tango Argentino - Archiwum >>
|
